Verenigingswerk

Toen ze mij, een tijdje geleden, vroegen, om het coördineren van de schoonmaakploeg op me te nemen, hadden ze er niet bij gezegd, dat ik ook een stukje moest schrijven voor de website. Wat een ramp!!!
Maar goed, we maken van de nood een deugd en kan ik kort en bondig zeggen: pittig werk!!! Schrobben, zonder schrobmachine, op trappen klimmen, halsbrekende toeren. Sommigen zijn dan ook niet meer de jongste, ikzelf meegerekend, maar ze slaan er zich kranig doorheen. ,,Der weiβe Riese” vliegt door de ,,tent”.
Na een wat moeilijke start, hoe het nu wel of niet moest, hebben we de draai gevonden en vinden de meesten toch ook, dat het geen overbodige luxe is, dat alles eens een goede beurt krijgt! En vele handen maken licht werk. EINDELIJK!!!
Hopelijk houdt iedereen, vooral wat de keuken betreft, een beetje rekening met opruimen van spullen en het netjes achterlaten, ook al is het van een ander. Dat scheelt een hoop ,,gedoe”.
Verder wens ik het bestuur succes met het rond krijgen van ,,alles”en zal ieder lid merken, hoe prettig het is dat vele handen ,,licht werk”maken.

Miep Schmitz

Mijn eerste bardienst

Zoals menigeen in deze vereniging intussen zal weten, heb ik naast mijn vrolijke lach en mijn goede wil, een naar hoog neigend kip zonder kop gehalte. Ik ben de eerste die daar last van heeft en die daarmee moet leren omgaan. Ik doe mijn best.

‘Wil jij bardienst draaien?’ vroeg Ewin mij out of the blue via de mail.
Bardienst leek me echt totaal niets voor mij. Veel te verlegen voor. Te onhandig. Brrr.
Maar ja. Als Ewin dat vraagt, hebben vóór mij waarschijnlijk een aantal mensen geweigerd, ik zal wel een soort noodsprong zijn. Dat doet een appèl op mijn vleugje Florence Nightingale. Dus zei ik in al mijn argeloosheid oké, doe ik.

Half twee aanwezig, stond er in de mail.
Klokkijken kan ik prima, dus ik stond er stipt.
Werd ik ontvangen met de woorden: ‘Ik heb net aan Ewin gevraagd om jou te bellen. Waar je bleef.’
‘Hier,’ zei ik accuraat maar ik voelde wel dat er iets niet lekker liep.
‘Hoezo?’ informeerde ik dan ook. Blijkt de bardienst om half één te beginnen. Ach. De drie zit pal naast de twee op het toetsenbord. Dat zal het geweest zijn.

Afijn. Schortje voor, petje op. Hoe werkt het allemaal?
Glazen spoelen, de afwasmachine, tosti’s maken, de kassa, klantvriendelijkheid en uitstraling.
Oké, ik doe mijn best om het allemaal te onthouden en correct toe te passen.

Er werd toernooi gespeeld. De bestellingen bestonden dan ook voornamelijk uit AA’tjes (die pluk je uit de koelkast) ice-tea’s (zelfde verhaal) koffie, cappuccino, thee (allemaal automaatwerk).
En wat blijkt? Ik vond het helemaal geweldig. Het was net winkeltje spelen zoals ik vroeger als kind deed. Maar dan in het echt. In grote mensen land. Stoer!
Op de kassa zit een papiertje waarop staat wat er in huis is. Bloedsimpel. Dat snapt een kind. Afrekenen kon ik dus.

Toen bestelde iemand een tosti en weer stond ik paf. In de diepvries liggen namelijk kant en klare plastic zakjes tosti. Daar pak je er een van en die doe je in de magnetron op 30 seconden. Daarna doe je hem in de rooster die je op een minuut of 7 instelt, een kind kan de was doen. Bordje, servetje, schuins doorsnijden als het brood een mooi kleurtje heeft. Mijn eerste tosti vergat ik in de opwinding van het tegelijkertijd bier tappen, noteren op de rekening van competitieteams en dergelijke.
‘Eén ding tegelijk,’ sprak Christien mij volkomen terecht vermanend toe.
‘Prima tosti,’ riep de gast maar ik wil geen carcinogeen materiaal leveren dus schrapte ik in allerijl een paar zwarte kruimels weg.
‘Wat had ik nou gezegd, Yono,’ zei de gast met duidelijk verwijt in zijn stem.
Dus vertelde ik hem dat ik waakte over zijn gezondheid. Hm. Beter niet meer doen, zag ik aan zijn gezicht. Doel voorbij gestreefd. Wat is er toch veeeeeeeeel te leren.

‘ns Kijken, waarmee ging ik nog meer de mist in?
O ja, oplichterij.
Ik gaf wisselgeld terug alsof ik vijf euro had gekregen terwijl het in werkelijkheid een tientje was. De truc om dit te voorkomen blijkt te zijn dat je het gekregen briefje op de kassa legt in plaats van erin. Eerst pak je het wisselgeld en pas daarna doe je het geld in de kassa. Eenvoudig, simpel. Zeker. Maar je moet het even weten. Dan is er niks aan.

Ook leuk vind ik de afwasmachine. Die gaat razendsnel. Er gaat 1 bak tegelijk in. Vol kopjes. Of vol schoteltjes en tostibordjes. En lepeltjes. Die moeten ook schoon.
Binnen de kortste keren is de vaat gedaan. Even laten uitdampen en stapelen maar. Soms een paar druppels wegvegen maar degelijk afdrogen is onnodig.
Glazen spoel je om in de eeuwigdurende stroom met overloop.

En dan is er het tappen. Een vak apart.
Ik had al eens gehoord hoe het moest. Ik had het al eens geprobeerd. Wegens gebrek aan zelfvertrouwen werd dat nogal schuimig maar die middag stond ik steviger in mijn schoenen. Niet dat ik de hele middag heb staan tappen, het was te vroeg om flink in te nemen en daarbij werd er nog volop getennist. Spannende wedstrijden.
Maar toch. Haalde ik de pomp naar beneden alsof ik het al jaren deed. Wat een gein! Glas schuin eronder, met een soepele polsbeweging op tijd rechtop houden en even op het roestvrij staal met gaatjes laten betijen. Kun je ondertussen leuk een AA’tje pakken of een Mars, een zakje paprika chips. Alvast afrekenen.

Afijn, lieve lezer, mag het duidelijk zijn.
Mijn eerste bardienst is me uitstekend bevallen. Ik liet me meteen strikken voor een tweede keer, op tweede Paasdag.

En ik zou zeggen: doe het ook! Het is fun!

Met plezier, Yono Severs

2 Responses to Verenigingswerk

  1. Sil Castelein says:

    Weer een leuk stukje van jouw hand, Yono. Al ja-knikkend heb ik het zitten lezen, en het roept bij mij ook weer herinneringen op. Jemig, hoe lang geleden was het voor mij, de eerste bardienst, bijna 25 jaar . . en ik vind het nog steeds hardstikke leuk om te doen, zorgen voor een gezellige sfeer met fijne muziek waar iedereen zich welkom voelt. Op naar de volgende 25 jaar, als ik dat haal tenminste, zonder rollator . .

  2. Ria van der Aa says:

    Ja Yono, zo zie je maar alles is te leren, ha,ha, maar natuurlijk met die flair die jij hebt is dat een fluitje van een cent, alhoewel, met geld van een ander omgaan is natuurlijk wel even wennen, toch????? Maar iets nieuws proberen is altijd de moeite waard,alleen al de inzet is toch prachtig….. Ik zou zeggen, ga zo door……. groetjes de “bakfanaat””

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *